Gül Ahmedim

İstanbul'a kar yağıyor!

İşte lapa lapa yağıyor.
Ne olursa olsun!
Soğuğu değil, bembeyaz örtüsüyle kaplarken şehri, o sıcaklığı hissediyorum... Evde yanlızlığımı bile unutturuyor.
Ve kar yağarken gezmenin keyfi..
Çokca yürülmüş yolları değil de, kimsenin basarak güzelliğini bozmadığı yerlerden geçiyorum. Dizlerime kadar kara batsam da... varsın batsın! Bu keyfi hiç bir şeye değişmem! Hiç geçilmemiş yollardan geçmek bazen en güzelidir... zorda olsa! Geriye baktığında sadece kendi ayak izlerini görürsün, başkalarına karışmamış haliyle..
Ve en önemlisi, karı sadece çamura bulanmış vaziyette tanımazsın....!

(Yoğun kar sebebiyle sınavlar ertelenmiştir. Olsun bu güzelliği tatmaya değer...)

Sustum

 ''Bir elif miktarı uzayan acılara, dört elif miktarı sabretmek düşer...!''

Doğru söylemiş söyleyen! Sabretmek ve susmak...

O halde, ben de sustum.
Vurdukca dalgalar Üsküdar sahilinin kıyısına, emin ol, bir kalem oynacak!
Ve susacak İstanbul,
susacak Eminönü,
haykıracak Beyazıt!
Ben sustum, ama konuşacak her bir tuğlası bu şehrin. Hep aynı şeyi anlatacak... anlatacak birer birer; kafesine sığmayan içimde ki bu sese tercüman olacak...

Şimdi sustum. Kimse bilmiyor, çünkü sustum...Henüz kimseye söyleyemedim...

O ilk defa sustuğum yer varya -çok iyi bilirsin sen- işte orda bekliyorum şimdi.
Sessizliğime ortak olmak için, sen de gelir misin?

Üşüyorum

Anne, gökyüzü hep böyle karanlık mıydı?

Bu soğuklar hep böyle üşütür müydü?

O hüzünlü yürek bakışlarını yere indirdikce,

Bu kalp hep böyle sızlar mıydı?

Karanlığa Yolculuk

Karanlığa bir yolculuk...
Iki valiz bir çanta,
Birde kaderin kalin çizgisi alnında.
Umut yüklemiş sol cebine,
Kalbinin tam üstüne,
Her ritmik çarpışında
Umuttan bir parça
Hissetsin diye..

Karanlığa yolculuk bu;
Her dem bir nefer görebilmenin gizli umudu..
Nereye gideceğini kestirememişliğin şaşkınlığı
Ve omuzlarda uzun yolun daha başında isimsiz yorgunluğu...

Bekliyorum II

Hâlâ..

Yüreğimin ikamet ettiği yere ayak seslerimi bekliyorum...!

Bu gelen o mu?